::บทความ::
   
|| ความสุข...คือการให้ ||
   
 

 

             มาอีกแล้วค่ะ..วันนี้มาพร้อมกับความสุขที่อยากแบ่งปันค่ะ..
มีวันนึงไปทำงานเหมือนไปทำบุญเลยค่ะ..สามไปเจอเด็กครอบครัวนึง..
เชื่อมั้ยค่ะ..ที่สามท้อๆหรือเบื่อหน่ายกับชีวิตมากๆบางทีไปเจอคนที่ทุกข์
หรือ อ่อนล้ากว่า..มันทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมาเฉยเลยค่ะ..เรา..แค่แย่..แค่ท้อ
แต่ยังไม่ล้มซักหน่อย..วันนั้นสามได้ช่วยเหลือเด็กมา 4 คนค่ะ..พ่อไม่มี..
แม่ก็ทิ้ง..นี่ยายที่เลี้ยงดูดันมาตายไปอีกคน..พี่เป็นแค่เด็กชาย 9 ขวบเอง
มีน้องอีก 3 คน เจอโดยบังเอิญ..คืองี้ค่ะ..

              วันนั้นสามออกหน่วยตรวจสุขภาพ  เคลื่อนที่..ไปเจอเด็กคนนี้
มาขอยาให้น้อง..น้องไม่ได้มา..ตัวสกปรกใช้ได้ทีเดียว..และแล้วเรื่องที่ 
ไม่น่าเกิดก็เกิดขึ้น..หมอที่ไปด้วย..พูดจาและถามออกแนวดุ ๆ ว่า..
น้องไปไหน.. ทำไมไม่มาเอง..เด็กชายตอบ..น้องผมไม่สบายครับ
มาไม่ได้..ผมเอาแทนยาได้มั้ย.. เด็กน้อยคนนั้น..ไม่กล้าต่อล้อ ต่อเถียงกับ
หมอ.. เลยเลี่ยงเดินออกมานั่งเศร้าๆนอกอาคาร สามเห็นแล้วค่ะ..
สามอยากคุยกับเด็ก..แต่สามติดคนไข้กลุ่มใหญ่ที่ให้สุขศึกษาค้างอยู่..
สามพักคนไข้ไว้แป๊บนึงแล้ววิ่งตามเด็กออกมา.. บอกให้เด็กรอซักครู่..
พอสามกลับไปสอนเสร็จ.. กลับออกมาไม่เจอเด็กซะแล้ว..


โชคดียังมีรายชื่อพร้อมที่อยู่ในทะเบียนผู้มารับบริการ..สามเอามาและให้รถหลวงพาตามไปที่บ้านไกลประมาณ
5 กิโลเมตร ทันที...ขอโทษค่ะ..สภาพที่เห็นไม่น่าจะเรียกว่าบ้านเลย.. สามเข้าไปดูสภาพทั่วไป..เจอเด็กพิการคนนึง
กับเด็ก หญิงอีก 2 คน..สามถามว่า..หนูอยู่กับใคร..เด็กตอบ..พี่โอ๊ต..แล้วพี่โอ๊ตไปไหน..ไปหาหมอ...ซักพักใหญ่
สามก็เห็นเด็กชายขี่จักรยานมาถึง..คงจะเป็นพี่โอ๊ตที่เด็กพูดถึงเมื่อซักครู่..สามถาม..โอ๊ต.ทำไมไม่รอหมอล่ะ..
โอ๊ตงง..คงคิดว่ารู้ชื่อเค้าได้งัย..แต่ก็ตอบด้วยอาการเรียบร้อยว่า..ต้องรีบกลับมาเอาข้าวให้น้องกิน..
แต่..แต่ไม่มียามาให้น้อง..คนเล็ก 3 ขวบกว่า..ผื่นขึ้นทั้งตัว..มีจุดตามตัว สงสัยจะเป็นหัดหรือไข้เลือดออก
เพราะมีไข้ด้วย แต่ไม่ไอ ไม่มีน้ำมูก..สามนึกในใจ(ดีแล้วล่ะที่หมอไม่จ่ายยามาให้)..ส่วนอีก 2 คนมีไข้..ไอ..
น้ำมูกยังใสอยู่..แสดงว่าเป็นเชื้อไวรัส..รักษาตามอาการก็หาย..ส่วนโอ๊ต..ยังดีอยู่..สามสัมภาษณ์อยู่พักนึง..
ก็ได้ความว่า..โอ๊ตต้องขาดโรงเรียนบ่อยมากจนไม่อยากไปเรียนอีกเลย..เพราะไม่มีอะไรเลย(ไม่จริงๆ)
ต้องดูแลน้องๆ..ต้องทำงาน..อนาคตไม่ต้องพูดถึง..แค่อยู่รอดไปวันๆก็ดีที่สุดแล้ว..สามให้กำลังใจน้อง
และพยายามจัดการช่วยเหลือเบื้องต้น..โดยพาไปรักษาที่ รพ.หายาสามัญ..อาหาร..เสื้อผ้า..มาให้..
และสามก็จัดการเรื่องสวัสดิการของทั้งสี่โดยประสานงานให้หน่วยงานเกี่ยวข้องมาดูแล..ทันใจค่ะ..
หลายภาคส่วนมาช่วยกัน..ตอนนี้สามจากคนเบื้องหน้าก็กลายมาเป็นคนเบื้องหลังอย่างภาคภูมิใจ..
นี่เป็นเรื่องราวเล็กๆในบรรดาอีกหลายเรื่องที่สามเคยพบเจอจากความบังเอิญ..และทำให้สามมีกำลังใจค่ะ..
อาจารย์คะ..บางครั้งสามอาจไม่มีสาระ..แต่สามรู้ตัวดีค่ะว่าทุกการกระทำของสามซ่อนไปด้วยสาระ..
วันนี้สามสุขใจเลยอยากเล่าค่ะ..
   
 
   
 
 
copyright @ 2008 suphan_tun@hotmail.com